در میان استان های مرزو بوم چین چهار شهرداری وجود داشته که بخشی از یک استان وجود ندارد. این مناطق حواله یوان سفید نهاد های مستقلی میباشند که به طور مستقیم گزارش خود را به پکن می دهند. کوچکترین این شهرداری ها تیانجین (Tianjin) با جمعیتی بیشتراز ۱۰ میلیون نفر و وسیع ترین آن ها چانکینگ (Chongqing) با جمعیتی در حدود ۳۰ میلیون نفر است. هنگ کنگ و ماکائو جزء مناطق خاص اداری مملکت چین به شمار رفته و اصطلاحا به آنها SAR نیز گفته میشود. سابقا این مناطق بخشی از مستعمرات بوده اند که در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی به مرز و بوم چین واگذار شده اند. هنگ کنگ مستعمره انگلستان و ماکائو به عنوان مستعمرات پرتغال بوده می باشد. اقتصاد و سیستم سیاسی متمایز آنان پایین نظارتی مستقل از مملکت اصلی هستند. SAR ها پول و مجلس نمایندگان خود را داشته به طوری که برای مسافران و گردشگران به صورت کشورهایی جدا شناخته شده اند. بر مبنای قاعده یک کشور، دو سیستم، دولت چین عهد داده تا این وضعیت را تا سال ۲۰۴۷ برای بخشها خاص اداری نگهداری نماید. ضمن این ها مناطق شهرداری که به صورت مستقل گزارشان خود را به پکن می دهند شامل پکن (Beijing)، چانکینگ (Chongqing)، شانگهای (Shanghai) و تیانجین (Tianjin) می باشند. استان های میهن چین که از جانب دولت مرکزی به صورت غیر وابسته فعالیت می کنند شامل گوانگژی ژئینگ (Guangxi Zhuang) با مرکزیت نانینگ (Nanning)، مغولستان داخلی (Inner Mongolia) با مرکزیت هوهوت (Hohhot)، استان نینگژیا هوی (Ningxia Hui) با مرکزیت یینچوان (Yinchuan)، ژینجیانگ اویگور (Xinjiang Uighur) با مرکزیت اورومچی (Urumqi) و استان تبت (Tibet) با مرکزیت الهاسا (Lhasa) میباشند.
در میان استان های مرزو بوم چین چهار شهرداری وجود داشته که بخشی از یک استان وجود ندارد. این مناطق حواله یوان سفید نهاد های مستقلی میباشند که به طور مستقیم گزارش خود را به پکن می دهند. کوچکترین این شهرداری ها تیانجین (Tianjin) با جمعیتی بیشتراز ۱۰ میلیون نفر و وسیع ترین آن ها چانکینگ (Chongqing) با جمعیتی در حدود ۳۰ میلیون نفر است. هنگ کنگ و ماکائو جزء مناطق خاص اداری مملکت چین به شمار رفته و اصطلاحا به آنها SAR نیز گفته میشود. سابقا این مناطق بخشی از مستعمرات بوده اند که در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی به مرز و بوم چین واگذار شده اند. هنگ کنگ مستعمره انگلستان و ماکائو به عنوان مستعمرات پرتغال بوده می باشد. اقتصاد و سیستم سیاسی متمایز آنان پایین نظارتی مستقل از مملکت اصلی هستند. SAR ها پول و مجلس نمایندگان خود را داشته به طوری که برای مسافران و گردشگران به صورت کشورهایی جدا شناخته شده اند. بر مبنای قاعده یک کشور، دو سیستم، دولت چین عهد داده تا این وضعیت را تا سال ۲۰۴۷ برای بخشها خاص اداری نگهداری نماید. ضمن این ها مناطق شهرداری که به صورت مستقل گزارشان خود را به پکن می دهند شامل پکن (Beijing)، چانکینگ (Chongqing)، شانگهای (Shanghai) و تیانجین (Tianjin) می باشند. استان های میهن چین که از جانب دولت مرکزی به صورت غیر وابسته فعالیت می کنند شامل گوانگژی ژئینگ (Guangxi Zhuang) با مرکزیت نانینگ (Nanning)، مغولستان داخلی (Inner Mongolia) با مرکزیت هوهوت (Hohhot)، استان نینگژیا هوی (Ningxia Hui) با مرکزیت یینچوان (Yinchuan)، ژینجیانگ اویگور (Xinjiang Uighur) با مرکزیت اورومچی (Urumqi) و استان تبت (Tibet) با مرکزیت الهاسا (Lhasa) میباشند.

راجب کشور چین بدانید